©photo : Anne Loubet

Malarstwo i Reliefy

 

Opowiadając o swojej pracy, Izabela Kowalczyk odsuwa na dalszy plan różnorakie możliwości odczytywania jej sensu na sposób literacki, pozostawiając interpretacje oglądającemu. Mimo, że jej własne wspomnienia czy osobiste doświadczenie są dla niej motorem do działania, grafiki, obrazy i obiekty odnoszą się do czegoś innego. Artystka wskazuje na ich znaczenie jako pretekst do twórczych poszukiwań, nie tyle semantycznych co plastycznych. Poszukiwania te nie mogą być jednak czysto formalne. Każda forma, nawet pretendująca do abstrakcji, w pewien sposób ociera się o figuracyjność.

Izabela Kowalczyk mówi chętnie o procesie wykonywania swoich prac: o przetwarzaniu wycinanych z papieru elementów, prozaicznych motywów pochodzących ze słownika martwej natury (krzesła, stoły, naczynia) lub architektury, w poszukiwaniu równowagi między motywem jeszcze rozpoznawalnym a formą czysto plastyczną; o tworzeniu z płaskich form przenikających się przestrzeni; o wprowadzaniu tych form w relacje z przestrzenią obrazu.

Technika pracy artystki wynika częściowo z jej doświadczenia w dziedzinie grafiki. Interesuje ją efekt obrazu drukowanego, obecny w jej pracach malarskich poprzez używanie szablonów oraz nakładanie farby wałkiem. Metoda ta daje rezultat zbliżony do technik graficznych wypukłych, takich jak linoryt czy litografia.

Faza przygotowawcza prac, wspólna dla grafik i obrazów - wycinanie z papieru poszczególnych części i ich łączenie za pomocą kolażu - zajmuje w procesie twórczym Kowalczyk miejsce centralne.
Na tym etapie, który jest właściwym czasem kreacji, mieszaniną żmudnego nieraz poszukiwania i rzadkich, szczęśliwych przypadków, obraz pojawia się. Aby było to możliwe, z relacji figur do przestrzeni malarskiej musi wyniknąć zdarzenie plastyczne. Każda figura ma swoja wagę, swój optyczny ciężar zależny od miejsca zajmowanego w kompozycji. Wybór tego miejsca, gra kolorów i kontrastów tworzą kolejne plany oraz głębię. Dzięki przeźroczystości i nakładaniu się poszczególnych fragmentów, płaszczyzny oddziaływują na siebie, przenikają się. Z owych zdarzeń rodzą się kolejne kształty i barwy balansujące na krawędzi abstrakcji i figuracyjności. Ta niejednoznaczność otwiera przestrzeń pomiędzy nazwą, funkcją, znaczeniem społecznym, symbolicznym czy emocjonalnym nadawanym rzeczom a ich bytem ścisłym, wyizolowanym, nienazywalnym.

W grafice, malarstwie i obiektach artystki dostrzegalny jest ten sam sposób myślenia. Podstawę wszystkich jej kompozycji stanowią kolaże. W przypadku rzeźb, papier został zastąpiony przez tworzywo sztywniejsze, umożliwiające realizację form przestrzennych. Aspiracja do trójwymiarowości, wyczuwalna w grafikach i obrazach (dosłownie w serii monochromatycznych reliefów 2000/2002), znajduje kontynuację w obiektach, także odzwierciedlających poszukiwanie równowagi między znaczeniem nadawanym społecznie przedmiotom a ich własnym, pozawerbalnym sensem.

Prace Izabeli Kowalczyk, w których cisza odgrywa istotną rolę, nie są wynikiem wcześniejszych założeń ale owocem poszukiwań o charakterze intuicyjnym. Formy, znajome a zarazem dziwne, oscylują pomiędzy motywem a obiektem, znakiem a przedmiotem, sensem a non-sensem.

© Adagp, Paris, 2020, Izabela Kowalczyk / izabelakowalczyk(at)hotmail.fr      Ostatnia aktualizacja 10/01/2021 

  • Facebook
  • Instagram